X
تبلیغات
بزرگترین وبلاگ طرفداران رادیو جوان
بزرگترین وبلاگ طرفداران رادیو جوان
چه رادیو جوانی باشی چه نباشی...به اینجا خوش اومدی..!!
قالب وبلاگ

مجری های ستاره جایگزین ندارند

رادیو جوانی ها از تلخ و شیرین رادیو می گویند

 

اشاره:

اگر بخواهیم برای کلمه «جوانی» مترادف پیدا کنیم شما چه واژه هایی را پیشنهاد می کنید؟ جسارت، سرزندگی، نشاط، هیجان، انگیزه، امید، عشق، غرور، مسوولیت پذیری، پاکی، مهربانی و...

هر کدام از این واژه ها می توانند توصیف کننده بخشی از خصوصیات رفتاری یک جوان باشند.

حالا اگر یک شبکه رادیویی بخواهد فقط و فقط  جوانان یک جامعه را در دایره مخاطبانش داشته باشد، باید بیشتر به کدام یک از این مفاهیم بپردازد؟ نکته مهم تر این است که در هیاهوی رسانه های مختلف، یک شبکه رادیویی چگونه می تواند شنوندگان قدیمی اش را حفظ کند و مخاطبان جدیدی را هم جذب کند؟

برای این که به پاسخ این سوالات برسیم میز گردی را ترتیب دادیم و نظر 3 نفر از دست اندر کاران رادیو جوان را جویا شدیم. 2 نفر از مجریان در این میزگرد از جزئیات و باید و نبایدهای اجرا و برنامه سازی در این شبکه رادیویی سخن گفتند. برای آنکه صحبت ها یکطرفه نباشد از یک تهیه کننده نیز دعوت کردیم تا مسائل مطرح شده را از زاویه ای دیگر تحلیل کند.

این میز گرد همان طور که پیش بینی می شد، داغ و پر حاشیه از کار در آمد. اگر بپذیریم که جسارت و رک گویی از اقتضائات انکار ناپذیر دوره جوانی است، باید آمادگی شنیدن صحبت های متفاوت و منتقدانه ای از مجریان رادیو جوان را نیز داشته باشیمو

حاضران این میز گرد عبارتند از سعید پور محمودی و حامد مشکینی، مجریان رادیو جوان و علی رضا محمد نیا که به عنوان تهیه کننده در رادیو فعالیت دارد.

محمدنیا در یازدهمین جشنواره رادیو رتبه دوم تهیه کنندگی را دریافت کرده است. او از سال 83 تا کنون با برنامه هایی چون یاران آتش، زشت و زیبا، آیینه در غبار چندین مقام برتر را در جشنواره برنامه های رادیویی کسب کرده است. محمدنیا در حال حاضر برنامه های کافه رادیو، یه جور دیگه، و اما امشب و اینجا شب نیست را برای شبکه جوان تهیه می کند.

حامد مشکینی از جمله مجریان پرکار رادیوجوان است که هم اکنون اجرای برنامه های عابران سپیده، ایستگاه ورزش، یه جور دیگه، و اما امشب و معمولی نیست را به عهده دارد.

سعید پور محمودی نیز چند سال پیش در جشنواره هفتم به عنوان گوینده برتر بخش مستند شناخته شده و هم اکنون برنامه های اینجا شب نیست و جوونی دربست را اجرا می کند.

 

احسان رحیم زاده/ گروه رادیو و تلویزیون

 

بارها از زبان دست اندر کاران رادیو جوان شنیده ایم که این شبکه رادیویی باید هویت متمایزی نسبت به شبکه های دیگر داشته باید. یعنی وقتی پیچ رادیو را می چرخانی   از حال و هوای آن متوجه شوی که اینجا رادیو جوان است. شما به عنوان مجریان این رادیو آیا به چنین چیزی اعتقاد دارید؟ و اگر اعتقاد دارید فکر می کنید این هویت خاص چطور به دست می آید؟

 

 پور محمودی: بله. درست می گویند. وقتی پیچ رادیو را می چرخانی، باید از نوع موسیقی و کلام گوینده بفهمی که آنجارادیو جوان است، اما متاسفانه الان این گونه نیست. من به این رادیو تعصب دارم. اما باید واقعیت را بگویم. من از سال 80 در رادیو جوان کار کرده ام. از آن زمان تا کنون، این شبکه فراز و نشیب زیاد داشته است. یکی از دلایلش تغییر مدیریت هاست. دلیل دوم برخی خطوط قرمز سلیقه ای است که وجود دارد.

بهترین گویندگان در رادیو جوان جمع شده اند. جز من همه خوبند. اگر نوع موسیقی رادیو جوان خوب و جوانانه باشد کسی سرغ رادیوهای دیگر نمی رود. حتی رادیوهای آن طرف آبی. در حال حاضر کسانی برنامه  ما را گوش می کنند که روی رادیوی جوان تعصب دارند. شنونده ها با ذهنیت 7-8 سال پیش رادیو جوان را دنبال می کنند. می گویند اینها همان بچه های کلبه تابستانی شب و شباهنگ اند.

مشکینی: ما موسیقی خاص شبکه جوان نداریم. یعنی همان موسیقی که در شبکه جوان استفاده می شود، در رادیو ایران و تهران و پیام هم می شنویم. به لحاظ موسیقی باید یک فرقی بین شبکه  جوان و شبکه های دیگر باشد. ما تفاوتی را احساس نمی کنیم. به جز موسیقی، کلام و لحن هم می تواند به رادیو جوان هویت بدهند. یک دوره ای در شبکه جوان فکر می کردند اگر از زبان مخفی استفاده کنند و کلمه های کوچه بازاری سطح پایین را به کار ببرند، اجرایشان جوان پسندانه می شود. در حالی که این کار تا یک زمان جواب می دهد. همین طور هم شد.

پور محمودی: به نظر من در همان مدت کوتاه هم جواب نداد. این کار در قالب یک بخش20 دقیقه ای در روز یا هفته جواب می دهد.

مشکینی: ما یک زبان معیار تعریف شده داریم. اما لحن مهم است. لحن گوینده شبکه جوان باید با شبکه ایران فوق کند. نوع بیانش و صداقتش باید متفاوت باشد. نوع گفتگویش با جوان نباید از بالا به پایین باشد. باید احساس کند که با شنوندگان جوانش دارد زندگی می کند. نه این که از بالا دارد جوان را هدایت می کند.

محمد نیا: شبکه های ایران و پیام و جوان جزو رادیوهای سراسری هستند. مدیر قبلی رادیو جوان علاقه زیاید به پخش موسیقی فولکور و محلی داشت. شاید حق داشت چون شبکه های پیام و فرهنگ بیشتر موسیقی سنتی را پخش می کردند. اما یک عده می گویند این رادیوست که باید به ذائقه مخاطب شکل بدهد. به نظر من وظیفه رادیو تامین ذائقه است و نه تغییر آن.

 

در برنامه ریزی های جدید قرار شده که مدت زمان برنامه های رادیو زجوان کوتاه تر شود. فکر می کنید این تغییر چه تاثیراتی روی محتوا و ساختار برنامه ها داشته باشد؟

 

محمد نیا: در دوره جدید تغییر کنداکتور را مد نظر قرار داده اند. مدیر جدید می گوید زمان برنامه ها باید کوتاه بشود و برنامها تنوع داشه باشند. یعنی طیف گسترده ای از برنامه های مختلف را در رادیو داشته باشیم. با این روش می توان ریتم را به شبکه جوان برگرداند. همیشه ریتم را نمی شود با موسیقی طراحی کرد. موسیقی یکی از کمک دهنده هاست. اما در عین حال به نظر من حذف کردن موسیقی های جوانانه هم کار درستی نیست.

کوتاه کردن زمان برنامه ریتم را خوب می کند، اما باید به محتوا هم توجه کرد. اگر روی محتوا پژوهشی نشده باشد، شنونده عملا در خلأ می ماند.دقت زیادی باید در ساخت برنامه ها و انتخاب سازندگان آنها صورت گیرد. چینش باید دقیق و کارشناسانه باشد.

مشکینی: آقای محمدنیا به موضوع پژوهش اشاره کردند. در رادیو جوان بچه ها خیلی سعی می کنند تا در کارشان پژوهش داشته باشند اما متاسفانه این کار کمتر اتفاق می افتد. سردبیری که الان برنامه دارد بدون این که وقت فکر و تاملی داشته باشد یک طرح دیگر می دهد و برنامه دیگری تحویل می گیرد. بدون این که فرصت مطالعه داشته باشد و بازخوردهایش را بگیرد.

پورمحمودی: حامد مشکینی درست می گوید. اما ما باید خودمان را جای سردبیر بگذاریم. او با یک برآورد مالی محدود و زمان کم نمی تواند به پژوهش بپردازد. ما برای عشق خودمان در رادیو انرژی می گذاریم. ما مجری ها احساس می کنیم برخی برنامه هایمان دارد کش کمی آید. از 2 ساعت برنامه 45 دقیقه اش عالی است. اما وقتی از 45 دقیقه می گذرد خسته می شوی.  احساس می کنی به آن آب بسته اند. به خاطر این که روی محتوا کار نشده است. من به عنوان یک مجری احساس می کنم، خودم در برنامه تنها هستم. چیزی به من تزریق نمی شود.

مشکینی: برنامه کوتاه خوب جواب می دهد. اما به شرطی که ترکیبی باشد و رویش پژوهش انجام شده باشد. شما باید به عنوان یک مجری یک صفحه کامل متن داشته باشی و خلاصه آن را در دو خط به شنونده ات بگویی.

پور محمودی: بعضی وقت ها مدت اندکی به برنامه مانده موضوعی به ذهن سردبیر می رسد. تا ساعت پخش برنامه به نویسندگانش می گوید که بنویسند و چند دقیقه قبل از شروع برنامه به مجری می گویند سوژه ات این است.

 

این جور وقت ها وظیفه شما به عنوان یک مجری چیست؟

 

پورمحمودی: مجری باید با دست پر سر برنامه بیاید. مجری در صورتی می تواند با دست پر بیاید که تو به او خوراک بدهی. حد اقلش این است که موضوع را به او بگویی. مجری باید بداند که فردا درباره فلان موضوع قرار است حرف بزند. اگر مجری با ذهنیت خالی بیاید، در مسیر همان عادت کلیشه ای می رود.

به نظر من در شرایطی که متن برنامه قوی نیست سردبیر باید کار را به مجری بسپارد. به مجری بگوید متن های من خوب نیست. تو برو خودت تحقیق کن. اگر به مجری اعتماد کند، همه جیز حل می شود. اما در یک سری برنامه ها دست مجری را می بندند. می گویند از خودت چیزی نگو. طبق متن پیش برو و در این حالت اعتبار مجری زیر سوال می رود.

من وسردبیر باید با هم تعامل داشته باشیم. متن را باید چند روز قبل به مجری بدهند. من باید متن را تحلیل کنم تا با کلام خودم آن را به مردم بدهم. اگر قرار باشد من متن خوانی کنم، پس چه فرقی با گوینده خبر دارم؟

 

اجرای مطلوب از نظر شما چه شرایطی دارد؟ مجری باید بیشتر به متن متکی باشد یا از بداهه استفاده کند؟

 

پورمحمودی: سر دبیر باید به من متنی بدهد که به لحن و کلام من نزدیک باشد. یک وقتی متنی را که برای مهران دوستی یا حامد مشکینی نوشته اند، به من می دهند. من باید بتوانم متن را مال خود کنم و تحویل بدهم.

مشکینی: ما هنوز تعریف درستی از گوینده، مجری بازیگر و کارشناس نداریم. خیلی وقت ها مجری بازیگر، گویندگی می کند. در حالی که توانایی اش را ندارد. مساله دوم این است که متن باید بر اساس توانایی های مجری نوشته شود. سردبیران ما بر اساس نوع بیان خودشان می نویسند و انتظار دارند گوینده عین همان کلام را بگوید. من یک بار در الفبای جوانی جایگزین سعید پور محمودی شدم. متن را برای سعید نوشته بودند. شنونده ها تماس گرفتند و گفتند: این برنامه را اجرا نکن. نه این که برنامه بد باشد. به لحن من نمی خورد. من نمی توانستم لحن ها را پیدا کنم. شنونده این اجرا را قبول نمی کرد.

 

می شود این سوال را از آقای محمدنیا به عنوان یک تهیه کننده و سردبیر پرسید. شما  تا چه اندازه با مجریان هماهنگ عمل می کنید؟

 

محمدنیا: برنامه در صورتی موفق می شود که همه با هم تعامل داشته باشند. نمی شود سردبیر را مدام زیر سوال ببریم. مجری می تواند با سردبیر تماس بگیرد و از موضوع اطلاع پیدا کند. باید ضعف های همدیگر را بپوشانیم. شنونده نباید متوجه این ناهماهنگی شود.

پورمحمودی: سردبیر به عنوان مسوول محتوای برنامه باید موضوع را از قبل به گوینده اطلاع دهد. گوینده باید پیرامون موضوع فکر کند.

مشکینی: متاسفانه به علت فشردگی کارها موضوع تا روز قبل مشخص نیست و به همین دلیل کار به اصطلاح دقیقه نودی است.

 

اگر بخواهیم نیمه پر لیوان را ببینیم باید به این نکته اشاره کنیم که مجری های رادیو جوان شناخته شده تر هستند و نزد مخاطبان محبوبیت بیشتری دارند. فکر می کنید این شهرت از کجا ناشی می شود؟

 

پورمحمودی: برنامه های شبکه جوان مجری محور هستند. یک وقت هایی خود گوینده دوست دارد نقشش پررنگ باشد، اما گاهی یک گوینده را مجبور می کنند که بیشتر حرف بزند. یک رگه هایی از شیطنت در شبکه جوان وجود دارد. به همین خاطر گوینده هایش محبوب می شوند.

مشکینی: مساله اصلی این است که مجری های شبکه جوان تقلید نمی کنند. یعنی سعید پور محمودی، مهران دوستی نیست. هر کدام شخصیت خودشان را دارند. نوع اجرای برنامه های مختلف فرق دارد. اگر پور محمودی برود در یک برنامه جدی صحبت کند، شنونده این اجرا را از او قبول نمی کند، چون یک لحن شاد را از او می خواهد. هر کسی اگر در جای خودش قرار بگیرد، شناخته می شود.

محمدنیا: یکی از اقتضائات دوره جوانی تغییر است. شبکه جوان  در همه دوره ها در خط مقدم تغییر بوده است. گوینده رادیو جوان خودش را برای هر تغییری آماده می کند. او خودش را باید با هر شرایطی تطبیق بدهد. به همین خاطر است که ما بیشترین آمار مهاجرت را از رادیو جوان به تلویزیون داریم.

 

حالا می خواهم به تبعات این شهرت بپردازید. برخی از مجری های رادیو جوان پس از شناخته شدن راهی تلویزیون می شوند. چه انگیزه ای باعث می شود که آنها رسانه مبدأشان را ترک کنند؟

 

محمدنیا: من خیلی شنیده ام که می گویند ما به خاطر مسائل مالی به تلویزیون رفته ایم. اما اکثر اوقات علت قضیه این نیست. رادیو به خاطر هویت و کارکردی که دارد گوینده را در شرایط سخت و سنگینی قرار می دهد. این شرایط باعث می شود گوینده آب دیده بشود. به عبارتی رادیو گوینده را به تکامل می رساند. گوینده که به تکامل رسید رادیو راضی اش نمی کند. به هر حال جوان ها به دنبال شهرت هستند.

پورمحمودی: مسائل مالی خیلی تاثیر گذار است. شما وقتی اجرای تلویزیونی را شروع می کنی این شانس را داری که بروی برنامه های غیر رسانه ای را هم اجرا کنی. این مساله دلایل دیگری هم دارد. می گویند تصویر سحر و جادو دارد. تو در تلویزیون بیشتر شناخته می شوی. بنفشه رافعی از همکاران خوب من است. او یکی از ستاره های رادیوست. من گمان می کنم او در رادیو خیلی موفق تر بود. به این معنا که مخاطبان بیشتری کارش را دنبال می کردند.

در تلویزیون داشتن چهره خوب خیلی مهم است. مجری باید جذابیت داشته باشد. اگر چهره اش زیر خط استاندارد باشد، کارش خراب می شود. من خودم رادیو را بیشتر دویت دارم. من در ذهن شنوندگان از خودم چهره ساخته ام. خیلی ها فکر می کنند موهای من بلند است یا این که من قد بلند هستم. من این تصورات مخاطبم را دوست دارم و از آن لذت می برم. هیچ وقت این را با رفتن به تلویزیون خرابش نمی کنم.

من وقتی می روم اجرای غیر رسانه ای داشته باشم، حضار فکر می کنند آمده ام میکروفن را تنظیم بکنم! وقتی می گویم به نام خدا، چشم ها درشت می شود. این واکنش برای من قشنگ است.

مشکینی: رادیو و تلویزیون حکم تئاتر و سینما را دارند. خیلی از کسانی که مستقیم به تلویزیون می روند موفق نمی شوند. اما آنهایی که که از رادیو به تلویزیون می روند، موفقیت بیشتری کسب می کنند. بازیگران ناب و مطرح سینما از تئاتر شروع کرده اند. اتفاقا آنها هم یه دلیل ارضا شدن از نظر شهرت و مسائل مالی به سینما آمده اند. بهترین های تلویزیون یک زمان گوینده رادیو بوده اند. بعضی ها که از رادیو به تلویزیون رفته اند موفق نشده اند، شاید به این خاطر که شنونده ها یک تجسم دیگری از تصویر آنها داشته اند.

محمدنیا: اجرا در رادیو خیلی سخت است تر از تلویزیون است. الان تلویزیون به عنوان مصرف کننده گویندگان رادیو شناخته می شود. به نظر من تلویزیون باید مجری های خودش را تربیت کند. رادیو هم باید مجری های خودش را داشته باشد. این گونه نباشد که تلویزیون در کمین مجری های رادیو باشد. اجرا در تلویزیون پارامتر های خودش را دارد. ممکن است گوینده های رادیو به لحاظ حضور ذهن و نوع گویش در تلویزیون موفق تر باشند. یکی از دلایلی که تلویزیون ما رادیویی شده این است که خیلی از مجری هایش رادیویی هستند. مجری رادیو وقتی میکروفن را می چسبد، به راحتی آن را رها نمی کند! یعنی می خواهم بگویم رادیویی ها پر حرف هستند.

همیشه  شنونده ها این سوال را دارند که صاحب این صدا چه تصویری دارد. خیلی ها نسبت به صدایشان عرق دارند. یعنی نمی خواهند تخیل شنونده را به هم بزنند. نباید این تخیل تخریب شود.

 

مردم رادیو جوان را به عنوان یک رسانه پرسشگر و منتقد می شناسند. یعنی انتظار دارند مجریانش با مهمانان برنامه چالش داشته باشند و معضلات اجتماعی را مطرح کنند. اما احساس می شود این رویکرد در حال حاضر نسبت به گذشته کمرنگ شده است. یعنی سابقا وجه انتقادی برنامه ها  شدیدتر بود. علت این مساله را در چه می دانید؟

 

مشکینی: من قبول دارم که الان فتیله انتقاد پایین کشیده شده است. یک مقدار خود ما مجری ها مقصریم. ما در زمینه هایی اطلاعات نداریم، بنا بر این وارد چالش نمی شویم. من وقتی یک فیلم را ندیدم نمی توانم درباره اش صحبت کنم و آن را نقد کنم.

پورمحمودی: من قبول ندارم که اطلاعات مجری ها کم است. سه چهار سال پیش همین مجری ها نقدهایشان را مطرح می کردند.

محمدنیا: چالش دو بعد دارد. یک دوره ای در رادیو جوان انتقاد ها تا حد تخریب شخصیت جلو می رفت. ما یک بار از آن طرف بام افتادیم و یک بار از این طرف. الان به خاطر زیاده روی آن دوران، انتقاد سالم هم بسختی مطرح می شود.

 

البته این مساله دو وجه دارد. مجری های ما در برخی زمینه ها تخصص ندارند. ضمن این که برخی برنامه ها ترکیبی اند و به مسائل اجتماعی و فرهنگی مختلفی می پردازند. طبیعتا با توجه به ساختار برنامه یک مجری نمی تواند در همه حوزه ها اطلاعات داشته باشند.

 

پورمحمودی: قدیمی ها گفته اند گوینده حرفه ای کسی است که دامنه اطلاعاتش به اندازه یک اقیانوس و به عمق یک بند انگشت باشد. اما الان این حرف جواب نمی دهد.

محمدنیا: من قبول دارم که ما در برخی زمینه ها مجری متخصص نداریم. به عنوان مثال ما مجری ای نداریم که به بحث های سیاسی مشرف باشد.

مشکینی: تخصصی شدن برنامه فقط به گوینده مربوط نمی شود. سردبیر هم در این رابطه نقش دارد. به همین خاطر می گویم که سردبیر باید از قبل موضوع را به مجری بگوید. مجری وقتی موضوع برنامه را بداند می تواند برود از روزنامه ها و یا اینترنت اطلاعات جمع کند.

 

یک مجری چطور می تواند  به یک ارتباط صمیمانه با شنوندگانش دست می یابد؟ چون گاهی احساس می شود که این صمیمیت ظاهری و تصنعی است.

 

پور محمودی: مجری وقتی دارد اجرا می کند باید خودش باشد. خیلی از گوینده ها وقتی پشت میکروفن بشینند نقش بازی می کنند. من همین طوری که با شما حرف می زنم باید با مردم صحبت کنم.

من یک وقت هایی حال خوشی ندارم. اول برنامه عذرخواهی می کنم. می گویم من را ببخشید. دلم گرفته. اگر خودم نگویم شنونده ها این را می فهمند. خیلی اوقات در مناسبت ها، یک موضوع شاد یا غمگینانه را به من می دهند تا اجرا کنم. اما من حال عادی دارم. اگر اغراق کنم کار خراب می شود. همیشه چیزی که اجرا می شود سلیقه شخصی من نیست.

بهتر است گوینده اگر برنامه ای را نمی پسندد، آن را قبول نکند. به عنوان مثال من خودم برنامه ورزشی اجرا نمی کنم.

مشکینی: صداقت و صمیمیت را نمی توان فقط با کلام منتقل کرد. صداقت و صمیمیت یک حس درونی است، من هر چقدر بگویم شنونده های عزیز من برای شما می میرم وشما چقدر خوبید، فایده ای ندارد. فهم و درک شنونده خیلی از من به عنوان گوینده بالاتر است. اگر تو واقعا به چیزی اعتقاد داشته باشی و آن را بیان کنی شنونده از تو قبول می کند.

محمدنیا: این نکته به شرایط دوران جوانی مربوط می شود. گوینده وقتی  دنبال موج رادیو جوان می گردد باید بفهمد این جنس گفتار متعلق به شبکه جوان است.

گوینده خوب باید هویت داشته باشد. یعنی وقتی شنونده صدایش را می شنود احساس کند یک سری حرف های دیکته شده را نمی گوید.

 

در برخی شبکه های رادیویی یک مجری بدل به ستاره می شود. این مجری ستاره معمولا اختیار عمل بیشتری دارد. این ستاره شدن چقدر می تواند به رشد شبکه کمک کند؟ چون این ستاره ها وضعیتی را پیش می آورند که دیگران کمتر دیده می شوند.

 

پورمحمودی: یک کسی زحمت کشیده و ستاره شده. ما حق نداریم محدودش کنیم. نباید همه را زیر سایه یک مجری ستاره قرار بدهیم. اما در مقابل نباید یک مجری خوب را هم محدود کنیم. مجری های خوب باید در ویترین یک شبکه باشند؛ اما نباید کل ویترین را بگیرند.

مشکینی: برنامه ریزان شبکه باید بدانند چطور از گوینده هایشان استفاده کنند. مجری های ستاره، زمان کمی را به خودشان اختصاص می دهند. الان صدای خیلی از گوینده ها در روز چند بار پخش می شود. کم کار بودن این حس را دارد که مردم تشنه صدایت می شوند.

پورمحمودی: خیلی از مجری ها، هم صبح اجرا دارند هم بعد از ظهر. من از مخاطبان شنیده ام که می گویند از شنیدن صدایشان خسته شدیم.

محمدنیا: قرار نیست کسی در حاشیه قرار بگیرد، ولی باید شرایطی ایجاد بشود که همه به اندازه توانایی شان اجرا داشته باشند. تفاوت کیفیت بین صدای مجری های ما خیلی زیاد است. وقتی یک مجری ستاره سر برنامه اش نمی آید و یک جانشین برایش می گذاریم، صدای دومی خیلی توی ذوق مخاطب می زند.

برای مجری های ستاره جانشینی وجود ندارد. این یک واقعیت است. ما در کار تربیت گوینده سستی کرده ایم. یعنی صداهای خوب جدید جذب نکرده ایم. آن هم شبکه جوانی که بیشترین مهاجرت را به تلویزیون داشته است.

مشکینی: اتفاقا خوب است که مخاطب از تغییر صدا تعجب کند. معنی اش این است که شنونده با آن برنامه اخت شده.

محمدنیا: این طوری گوینده مداری ایجاد می شود. گوینده باید جایگاه خودش را بشناسد. وقتی مجری ستاره نمی آید، توانایی های جایگزینش نباید کمتر از گوینده اصلی برنامه باشد.

پورمحمودی: یک موقعی هست که گوینده این قابلیت را دارد. اما اگر احساس می کند نمی تواند، نباید برود به جای یک مجری دیگر اجرا کند.

من با این نکته موافقم که رادیو جوان زیاد گوینده خوب جدید جذب نکرده است. اگر هم جذب کرده برایشان دوره آموزشی نگذاشته است. این گوینده های جدید به پخش می آیند و 3 ماه به ما نگاه می کنند. بعد از یک مدتی ساعت را اعلام می کنند. آنها هیچ آموزشی نمی بینند.

 

با ورود تلویزیون به ایران در دهه 40 خیلی ها تصور می کردند که رسانه رادیو به حاشیه رانده شود. اما دیدیم که رادیو جذابیت هایش را همچنان حفظ کرد. به نظر شما این جذابیت از کجا ناشی می شود؟

 

پورمحمودی:  رادیو رسانه تصور و تخیل است. همیشه هاله ای به دور همه برنامه های رادیو هست. شنونده در کنار آنچه می شنود تصوری از فضا و چهره مجری دارد. رادیو ابزار متفاوتی ندارد. همه چیزش در صدا خلاصه می شود. رادیو را همه جا می توانی با خودت همراه داشته باشی. اما دستگاه تلویزیون وسیله سیاری نیست. این همراه تو بودن یک چیزی به نام رفاقت ایجاد می کند.

در تلویزیون شما به حالت نگاه مجری و دکور و زاویه دوربین نگاه می کنی. اما در رادیو تو مجبوری فقط صدا را بشنوی. پس رادیو تاثیر گذاری بیشتری دارد. مردم تلویزیون را به خاطر یک سری فیلم ها و سریال ها می بینند.

مشکینی: به نطر من رادیو دارد خیلی قوی تر از تلویزیون عمل می کند. شما از تلویزیون فیلم ها و سریال ها و بازی های فوتبال را که کنار بگذاری، چیز زیادی نمی ماند. یک عده کارشناس دارند صحبت می کنند.

تلویزیون بیشتر اوقات، حکم رادیوی تصویری را دارد اما رادیو حد اقل به شنونده قدرت تجسم می دهد. رادیو رسانه گرم و تلویزیون رسانه سرد است.

شبی تا صبح تنها گريه کردم

تمام سوز دل را گريه کردم

سوار موج دريا بودی ای ماه!

کنارت روی شنها گريه کردم

[ چهارشنبه 13 مرداد1389 ] [ 18:29 ] [ فاطمه.س ] [ ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

صدای رادیو جوان...صدای زندگی...
امکانات وب